Ucieczka czy wycieczka?
Kiedyś, na GoldenLine, w wątku związanym
z zapachami/dźwiękami przywołującymi wspomnienia,
napisałem:
[...]
Tak, nos prowadzi nas przez życie
a uszy okraszają smakowanie codzienności...
Dobrze jest czasem zwolnić,
zatrzasnąć na chwilę powieki przed światem,
by przy dźwiękach z winylowej płyty, przyniesionej z piwnicy,
lub pochwyciwszy nagle nutkę znajomego zapachu,
przenieść się do tego, co pozostało już jedynie
w naszych sercach i pamięci...
[...]
Szkoda jedynie, że tylko dla nas...
Nikogo nie wprowadzisz do świata swoich wspomnień;
nie podasz w dłoń kwiatu, który w przywołanych obrazach
właśnie trzymasz "namacalnie" w swojej dłoni...
Każdy z nas ma swój indywidualny świat wspomnień,
niezrozumiały i niedostępny dla innych.
Może dlatego tak rzadko do niego wracamy?
Chcąc zbyt intensywnie żyć dniem codziennym,
rozdajemy siebie tym, którzy czasem nawet na to nie zasługują,
a zapominamy o sobie, o chwili relaksu, o zamknięciu się w świecie,
który jest tylko nasz i w który nikt nie ma prawa i nie może ingerować.
Szkoda, bo przecież przywołując najpiękniejsze wspomnienia,
przenosząc się do odległych stron i czasów,
możemy na nowo stać się dziećmi, jeszcze raz przeżyć pierwszy pocałunek,
wrócić do najzabawniejszych żakowskich pomysłów... :-)
Ot, po prostu pozytywnie się nastroić,
nabrać dystansu do siebie, do problemów i dzisiejszych rozterek,
by za kolejnych kilkadziesiąt lat, mieć równie przyjemne wspomnienia.
:-)
Życie wspomnieniami nie musi być ucieczką.
Warto natomiast zadbać, by było dla nas wycieczką.
Choćby kwadransem wytchnienia w nawale codziennej pracy.
:-)
poprzednia [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50] [51] [52] [53] [54] [55] [56] [57] [58] następna
Kiedyś, na GoldenLine, w wątku związanym
z zapachami/dźwiękami przywołującymi wspomnienia,
napisałem:
[...]
Tak, nos prowadzi nas przez życie
a uszy okraszają smakowanie codzienności...
Dobrze jest czasem zwolnić,
zatrzasnąć na chwilę powieki przed światem,
by przy dźwiękach z winylowej płyty, przyniesionej z piwnicy,
lub pochwyciwszy nagle nutkę znajomego zapachu,
przenieść się do tego, co pozostało już jedynie
w naszych sercach i pamięci...
[...]
Szkoda jedynie, że tylko dla nas...
Nikogo nie wprowadzisz do świata swoich wspomnień;
nie podasz w dłoń kwiatu, który w przywołanych obrazach
właśnie trzymasz "namacalnie" w swojej dłoni...
Każdy z nas ma swój indywidualny świat wspomnień,
niezrozumiały i niedostępny dla innych.
Może dlatego tak rzadko do niego wracamy?
Chcąc zbyt intensywnie żyć dniem codziennym,
rozdajemy siebie tym, którzy czasem nawet na to nie zasługują,
a zapominamy o sobie, o chwili relaksu, o zamknięciu się w świecie,
który jest tylko nasz i w który nikt nie ma prawa i nie może ingerować.
Szkoda, bo przecież przywołując najpiękniejsze wspomnienia,
przenosząc się do odległych stron i czasów,
możemy na nowo stać się dziećmi, jeszcze raz przeżyć pierwszy pocałunek,
wrócić do najzabawniejszych żakowskich pomysłów... :-)
Ot, po prostu pozytywnie się nastroić,
nabrać dystansu do siebie, do problemów i dzisiejszych rozterek,
by za kolejnych kilkadziesiąt lat, mieć równie przyjemne wspomnienia.
:-)
Życie wspomnieniami nie musi być ucieczką.
Warto natomiast zadbać, by było dla nas wycieczką.
Choćby kwadransem wytchnienia w nawale codziennej pracy.
:-)
poprzednia [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50] [51] [52] [53] [54] [55] [56] [57] [58] następna