Pamiętam
Pamiętam swój pierwszy list do Sławka Skrobały.
Nie sądziłem, że odpisze. Dostałem jednak odpowiedź i tak to wszystko się zaczęło...
Pochłaniałem jak gąbka każde Jego słowo. Miesięcznie zacząłem zużywać taką ilość negatywów,
jaką wcześniej przerabiałem przez rok. Fotografowałem, by następnym filmem
korygować błędy z pierwszego.
Było mnóstwo upadków ale były również wzloty i choć nigdy mnie wprost nie pochwalił, dawał nadzieję.
Znajomi zauważyli natomiast, że to, co przynoszę z labu, jest za każdym razem ciekawsze, estetyczniejsze,
lepsze.
Nawet nie zorientowałem się, kiedy ze Sławkiem zacząłem rozmawiać, jak z równym sobie partnerem
z fotograficznej branży. Wiedziałem, że przepaść między nami jest nadal ogromna ale wymiana zdań
odbywała się już na zupełnie innych zasadach.
Pamiętam, jak pewnego dnia powiedział, że nie musi mnie już dłużej uczyć, gdyż znalazłem się na etapie,
na którym zdobytą wiedzę potrafię wykorzystywać do samodoskonalenia.
Pomyślałem - cóż, facet ma mnie dość, więc znalazł sposób, by się mnie wreszcie pozbyć...
Jednak nic się nie zmieniło w naszych kontaktach.
Po dziś dzień wymieniamy się zdjęciami, opiniami, krytyką i pochlebstwem.
Sam natomiast faktycznie potrafię wyłapać każdy błąd i wiem co robić,
by podobnego nie popełnić w przyszłości.
Miał rację...
I choć w dziedzinie fotografii Sławek zawsze będzie tysiąc kroków przede mną,
to chyba nigdy nie da mi odczuć, że w malarstwie światłem nadal tylko raczkuję...
Pamiętam jednak i pamiętać zawsze będę, że to On jest moim Mistrzem,
któremu udało się wmurować kolejną cegiełkę
w konstrukcję sensu mojego życia.
poprzednia [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50] [51] [52] [53] [54] [55] [56] [57] [58] następna
Pamiętam swój pierwszy list do Sławka Skrobały.
Nie sądziłem, że odpisze. Dostałem jednak odpowiedź i tak to wszystko się zaczęło...
Pochłaniałem jak gąbka każde Jego słowo. Miesięcznie zacząłem zużywać taką ilość negatywów,
jaką wcześniej przerabiałem przez rok. Fotografowałem, by następnym filmem
korygować błędy z pierwszego.
Było mnóstwo upadków ale były również wzloty i choć nigdy mnie wprost nie pochwalił, dawał nadzieję.
Znajomi zauważyli natomiast, że to, co przynoszę z labu, jest za każdym razem ciekawsze, estetyczniejsze,
lepsze.
Nawet nie zorientowałem się, kiedy ze Sławkiem zacząłem rozmawiać, jak z równym sobie partnerem
z fotograficznej branży. Wiedziałem, że przepaść między nami jest nadal ogromna ale wymiana zdań
odbywała się już na zupełnie innych zasadach.
Pamiętam, jak pewnego dnia powiedział, że nie musi mnie już dłużej uczyć, gdyż znalazłem się na etapie,
na którym zdobytą wiedzę potrafię wykorzystywać do samodoskonalenia.
Pomyślałem - cóż, facet ma mnie dość, więc znalazł sposób, by się mnie wreszcie pozbyć...
Jednak nic się nie zmieniło w naszych kontaktach.
Po dziś dzień wymieniamy się zdjęciami, opiniami, krytyką i pochlebstwem.
Sam natomiast faktycznie potrafię wyłapać każdy błąd i wiem co robić,
by podobnego nie popełnić w przyszłości.
Miał rację...
I choć w dziedzinie fotografii Sławek zawsze będzie tysiąc kroków przede mną,
to chyba nigdy nie da mi odczuć, że w malarstwie światłem nadal tylko raczkuję...
Pamiętam jednak i pamiętać zawsze będę, że to On jest moim Mistrzem,
któremu udało się wmurować kolejną cegiełkę
w konstrukcję sensu mojego życia.
poprzednia [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50] [51] [52] [53] [54] [55] [56] [57] [58] następna