Tak wielu
Tak wielu jest sobą
Mieszkają w pokojach
Bez okien i klamek.
Tak wielu nie chce być sobą
Boją się śmiechu ludzi
I wytykania palcami.
Tak wielu chce być sobą
Lecz szczuci ludźmi przez życie
Nałożyli maski, które przyrosły do ich twarzy na wieki.
Współczesny Ikar
Na skrzydłach nadziei, na wietrze miłości
Unosisz się do życia bram
Chcesz pławić się w istnienia blasku
Cień śmierci pozostawiając gdzieś tam.
Lecz to, w co wierzyłeś, podcina Ci skrzydła
I rzuca zdradliwy wiatr
Ty jednak podnosisz się i gnasz
Wzbijając się i spadając
Jak wyczerpany ptak.
Nie chcesz zrozumieć, że życie to piekło
A ludzie są jak trujący kwiat
Wciąż kochasz ich jak siebie samego
I nadzieję masz, że także dla Ciebie jest ten świat.
poprzednia [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] następna
Tak wielu jest sobą
Mieszkają w pokojach
Bez okien i klamek.
Tak wielu nie chce być sobą
Boją się śmiechu ludzi
I wytykania palcami.
Tak wielu chce być sobą
Lecz szczuci ludźmi przez życie
Nałożyli maski, które przyrosły do ich twarzy na wieki.
Współczesny Ikar
Na skrzydłach nadziei, na wietrze miłości
Unosisz się do życia bram
Chcesz pławić się w istnienia blasku
Cień śmierci pozostawiając gdzieś tam.
Lecz to, w co wierzyłeś, podcina Ci skrzydła
I rzuca zdradliwy wiatr
Ty jednak podnosisz się i gnasz
Wzbijając się i spadając
Jak wyczerpany ptak.
Nie chcesz zrozumieć, że życie to piekło
A ludzie są jak trujący kwiat
Wciąż kochasz ich jak siebie samego
I nadzieję masz, że także dla Ciebie jest ten świat.
poprzednia [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] następna